حدود یک قرن پیش یعنی در سال 1315 هجری قمری در یک خانواده مذهبی و دینی به دنیا آمد، که او را «عبدالرحمن» نامیدند. نام پدر عبدالرحمن، عبدالواحد بود که همراه با خانواده خود در روستای «گچویه» فرامرزان بستک زندگی آرامی داشتند.
عبدالرحمن چون بقیه همسالان خود، در دوران کودکی به مکتب خانه می رفت و کتاب آسمانی قرآن و کتابهای دیوان حافظ شیرازی و بوستان و گلستان سعدی را در آنجا یاد می گرفت.
عبدالرحمن خیلی علاقمند به علم و دانش بود و به همین خاطر به کمک هوش سرشارش همه چیز را زود می آموخت.
پس از دوران کودکی، عبدالرحمن برای کسب بیشتر علم و دانش به کشور بحرین می رود و با زبان و ادبیات عربی که زبان قرآن و سنت است، آشنا می شود. عبدالرحمن چون تشنه ی علم آموزی بود، برای تکمیل اطلاعات و آموخته های خود به کشور عربستان سعودی می رود و پس از فراگیری دانش های عالی و علوم قدیم، به کشور خودمان ایران می آید و در تهران به معلمی و تدریس در دانشگاه می پردازد.
او علاوه بر دانش زیاد، از قدرت سخنوری و سخنرانی عالی برخوردار بود و به همین خاطر وکیل دادگستری می شود و بعد از آن به عنوان نماینده مردم لار، ورامین و ایوانکی به «مجلس شورای ملی» راه می یابد.
استاد عبدالرحمن فرامرزی بنیانگذار و مؤسس روزنامه کیهان است که تاکنون نیز این روزنامه منتشر می شود. او چون از قدرت نویسندگی خوبی برخوردار بود، بیشتر نوشته ها و مقاله های خود را علاوه بر کیهان، در روزنامه های عربی بحرین و مصر نیز به چاپ می رساند. او مجله «تقدم» را در شهریور سال 1306 به کمک برادرش در تهران انتشار داد.
استاد فرامرزی خدمات زیادی به ادبیات ایران کرد تا جاییکه هنگام وفاتش، رادیو تهران اعلام کرد که: «یکی از چهار ستون ادبیات ایران دارفانی را وداع گفته است».
وقتی مقاله ایی از استاد فرامرزی در کیهان چاپ می شد، روز بعد نقل مجالس و محافل می شد. او فردی متواضع، فروتن، حاضر جواب، بذله گو و مهربان بود و ذاتاً آزاد فکر و بی پروا.
استاد در ردیف نویسندگان معاصر ایران همچون: احمد آرام، جلال آل احمد، علی اصغر حکمت، علی اکبر دهخدا، دکتر ذبیح الله صفا، محمدعلی فروغی، دکتر محمد معین، صادق هدایت و جلال الدین همایی قرار داشت.
عبدالرحمن فرامرزی اولین کسی بود که قضیه فلسطین را در مجلس مطرح می کند و به صورت قاطعانه و جدی از آن دفاع می کند و حقوق فلسطینیان مظلوم را به هم میهنان خود متذکر می شود. او در کتاب خود «قضیه فلسطین» می نویسد: «قضیه فلسطین، تنها قضیه مذهب نیست، تنها سوزاندن اولین قبله پیغمبر اسلام نیست، بلکه قضیه انسانیت است».
عبدالرحمن فرامرزی هر وقت وارد مجلس می شد، بعد از سلام با لطیفه سر صحبت را باز می کرد. او همیشه در عمر خود دو چیز را آرزو می کرد: یکی اینکه با یک قلم بتواند آزادانه بنویسد و دیگر اینکه یک کرسی در مجلس داشته باشد که آزادانه حرفهای خود را بزند.
استاد فرامرزی دارای چندین کتاب است که بسیاری از آنها جمع آوری نشده است، برخی از آثار او از این قبیل اند:
1)قضیه فلسطین
2)سرگذشت یک بدبخت
3)داستان دوستان
4)خاطرات
5)رشحات قلم
6)دستور زندگانی (ترجمه)
استاد عبدالرحمن فرامرزی سرانجام پس از عمری تلاش و کوشش در راه بالا بردن سطح علمی و فرهنگی کشورمان ایران در سن 75 سالگی در 20 تیر ماه 1351 درز تهران دیده از جهان فرو بست و فرصت بیشتری نیافت تا به خدمات شایسته خود ادامه دهد.
استفاده از مطالب تابش باذکر منبع بلامانع است
نظرها:
جرا از برادران مرحوم جيزي بر زبان نمي اوريد
فقط كيهان
برادر عبدالرحمن بعد از انقلاب اعدم شد
بستك كجاست
بستک شهرستانی است در غرب استان هرمزگان با مرمی فرهنگ دوست
مردم بستک همگی تابع سنّت پیامبرصلّی الله علیه وسلم هستندوگچویه محلّ تولد استادعبدالرحمن فرامرزی جزئی ازاین شهرستان است که دربخش جناح این شهرستان قرارداردوبامرکزبخش تقریباَ15کیلومتروبامرکزشهرستان حدوداَ 45تا50کیلومترفاصله دارد.ازمهم ترین ویژگیهای بستک این است که دراین شهرستان کلیّه مساجدتوسط خیّرینی که درکشورهای حوزه خلیج فارس مشغول به کارهستندساخته شده است.همچنین حدود99 مدارس،درمانگاهها،خانه بهداشت،زمین های ورزشی،سالنهای امتحانات یاسالنهای ورزشی،مکتب خانه هاودیگرمراکزآموزشی وعمومی توسط همین خیّرین ساخته می شود.چیزی که درموقع ورودبه این شهرستان توجّه هرمسافریابیننده رابه خودجلب می کندوجودبرکه ها یاآب انبارهایی است که سقف آن ها گنبدی شکل بوده وباگچ ساخته شده است وآب آشامیدنی همه اهالی روستاهای این شهرستان ازاین برکه هاتأمین می شودوهرروستایی درمحدوده خودش به طورمتوسّط 20تا30برکه یاآب انبارراداردکه ازقدیم الایآم آب آشامیدنی مردم ازاین طریق تأمین می شده است. بسیاری ازاهالی این شهرستان وهمچنین روستاهای آن برای امرارمعاش درکشورهای عربی حوزه خلیج فارس مشغول به کارهستندوبعضی ازآن هاهمراه باخانواده وبسیاری نیزبدون خانواده به آن کشورهامسافرت می کنندوبعداز1یا2سال کاربرای ملاقات بااطرافیان خودبه کشوربرمی گردندو2تا3ماه یاکمی بیشتردرزادگاه خودیعنی ایران می مانندوبعددوباره برای کاربه کشورهای عربی برمی گردند.(امیدوارم این مطالب مورداستفاده ونظرخوانندگان عزیزقراربگیرد.)
ایشان ازکی وبه مدت چند سال نماینده لارستان بودند اشان در کجا مدفون میباشند
استادعبدالرّحمن فرامرزی فرزندشیخ عبدالوااحددرسال 1290هجری شمسی یا12
ربیع الاول1315هجری قمری درروستای گچویه واقع دردهستان فرامرزان ازتوابع بخش جناح شهرستان بستک دراستان هرمزگان که قبل ازانقلاب جزءاستان فارس بوده متولّدشدندودر20تیرماه1351هجری شمسی درتهران وفات یافتندومحلّ دفنشون هم تهران می باشد.وی استاددانشگاه،روزنامه نگار،مدیرروزنامه کیهان ،نماینده مجلس شورای ملّی،وکیل پایه یک دادگستری ونویسنده بزرگ معاصربوده است.درودخداوندبرروح وروان اوباد.
ممنون از این مطلب خیلی خوشحال شدم وقتی این مطلب را دیدیم
چرا از تاریخ فرامرزی
عمر بسیار بباید پدر پیر فلک را تا دگر مادر گیتی چو تو فرزند بزاد
.....مرحوم فرامرزی مایه افتخار ایران وخطه جنوب بوده وهست....چرا از بازماندگان ان چهره والا خبری واثری در زمینه فرهنگ ادبیات هنر....وحتی سیاست نیست
